Што вы ведаеце пра Клуб аматараў музыкі?

Хутчэй за ўсё, вы чулі іхнюю музыку. Магчыма, нават склалі пра яе сваё меркаванне. Але калі вы не знаёмыя з хлопцамі з клуба асабіста – верагодна, вы не ведаеце пра клуб нічога. У новым інтэрв’ю рэдакцыя КЛІК пагутарыла з Даням, Дзянісам, Дзімам і Кірылам пра іхнюю творчасць і новы альбом. Цяпер яны не такія ўжо і загадкавыя (але ад гэтага не менш клёвыя).

Пра клуб

– Як з’явіўся Клуб аматараў музыкі?

Кірыл: Гэта быў 2019 год. Мы з Дзімам сядзелі ў мяне дома, я накідаў біт за 5 хвілін, а Дзіма проста нафрыстайліў тэкст. Так з’явіўся самы першы трэк клуба «Твіст». Я тады жорстка натхняўся BROCKHAMPTON і сказаў Дзіму, маўляў, кліч людзей, будзем рэп пісаць. Ён паклікаў Даню, які тады наогул ні разу рэп не чытаў. Так усё і пачалося. Дарэчы, у трэку «Кішэня» якраз гучыць першы парт Дані.

Далей у клубе ўсё развівалася вельмі хутка. Мы зляпілі першы альбом, атрымлівалі шмат фідбэку ад слухачоў і нават падпісалі кантракт з Sony Music. Мы адразу зразумелі, што гэтая музыка падабаецца людзям значна больш, чым тое, што мы пісалі раней. Пазней мы пазнаёміліся з Дзянісам, і даволі хутка ён стаў часткай клуба.

Дзяніс: Важнае ўдакладненне – мы пазнаёміліся за сіськай піва і рыбным паштэтам з хлебам. Яшчэ адно важнае ўдакладненне – нас пазнаёміў DJ Пожар.

Дзіма: Грошай тады рэальна было вельмі мала. Я заходзіў у «ХІТ», браў якое-небудзь таннае печыва, літр пітнога ёгурту Бабушкіна Крынка і прыходзіў да Кірыла пісаць музло.

Кірыл: Беднасць – гэта асобная тэма, вядома, але было крута. Хаця б таму, што гэта прайшло.

– Што можаце сказаць адзін пра аднаго як пра людзей і музыкаў?

Дзіма: Добрыя хлопцы. Мы як чарапашкі Ніндзя, толькі пакуль не выбралі, хто кім будзе.

Ад рэдакцыі: На пытанне, хто якую пазіцыю займае ў гурце, мы даведаліся, што Дзяніс займае «пазіцыю сэксу». Праца цяжкая, але ён стараецца. У астатнім хлопцы чаргуюць абавязкі. Сёння адзін чытае куплет, заўтра – прыпеў, паслязаўтра – піша гітару. Нават сацыяльныя сеткі хлопцы вядуць па чарзе.

Кірыл: У нас ёсць віжн – тое, як мы бачым музыку. Наогул цяпер калектыў перажывае важны новы этап. Наш новы альбом адмаўляе ўсё, што было да гэтага. Гэта менавіта той клуб, які мы заўсёды і хацелі бачыць. Мы больш не вядзём сістэматычна сацсеткі і не робім зручную попсу – цяпер усё сумленна і па-сапраўднаму.

Пра клуб

– Як з’явіўся Клуб аматараў музыкі?

Кірыл: Гэта быў 2019 год. Мы з Дзімам сядзелі ў мяне дома, я накідаў біт за 5 хвілін, а Дзіма проста нафрыстайліў тэкст. Так з’явіўся самы першы трэк клуба «Твіст». Я тады жорстка натхняўся BROCKHAMPTON і сказаў Дзіму, маўляў, кліч людзей, будзем рэп пісаць. Ён паклікаў Даню, які тады наогул ні разу рэп не чытаў. Так усё і пачалося. Дарэчы, у трэку «Кішэня» якраз гучыць першы парт Дані.

Далей у клубе ўсё развівалася вельмі хутка. Мы зляпілі першы альбом, атрымлівалі шмат фідбэку ад слухачоў і нават падпісалі кантракт з Sony Music. Мы адразу зразумелі, што гэтая музыка падабаецца людзям значна больш, чым тое, што мы пісалі раней. Пазней мы пазнаёміліся з Дзянісам, і даволі хутка ён стаў часткай клуба.

Дзяніс: Важнае ўдакладненне – мы пазнаёміліся за сіськай піва і рыбным паштэтам з хлебам. Яшчэ адно важнае ўдакладненне – нас пазнаёміў DJ Пожар.

Дзіма: Грошай тады рэальна было вельмі мала. Я заходзіў у «ХІТ», браў якое-небудзь таннае печыва, літр пітнога ёгурту Бабушкіна Крынка і прыходзіў да Кірыла пісаць музло.

Кірыл: Беднасць – гэта асобная тэма, вядома, але было крута. Хаця б таму, што гэта прайшло.

– Што можаце сказаць адзін пра аднаго як пра людзей і музыкаў?

Дзіма: Добрыя хлопцы. Мы як чарапашкі Ніндзя, толькі пакуль не выбралі, хто кім будзе.

Ад рэдакцыі: На пытанне, хто якую пазіцыю займае ў гурце, мы даведаліся, што Дзяніс займае «пазіцыю сэксу». Праца цяжкая, але ён стараецца. У астатнім хлопцы чаргуюць абавязкі. Сёння адзін чытае куплет, заўтра – прыпеў, паслязаўтра – піша гітару. Нават сацыяльныя сеткі хлопцы вядуць па чарзе.

Кірыл: У нас ёсць віжн – тое, як мы бачым музыку. Наогул цяпер калектыў перажывае важны новы этап. Наш новы альбом адмаўляе ўсё, што было да гэтага. Гэта менавіта той клуб, які мы заўсёды і хацелі бачыць. Мы больш не вядзём сістэматычна сацсеткі і не робім зручную попсу – цяпер усё сумленна і па-сапраўднаму.

Дзіма: Мы можам быць усімі, кім хочам.

Кірыл: За гэтыя шэсць гадоў адбылося шмат чаго – мы не былі ўвесь час разам у Мінску. Гэта здаралася толькі перыядамі. Спачатку Дзіма пайшоў у армію, потым Дзяніс паляцеў за мяжу, далей Дзіма з Данілам паехалі ў Грузію, а затым і ў Піцер.

І вось нібыта ў нас такі дружны калектыў, мы пішам разам музыку, але пры гэтым маглі не бачыцца адзін з адным год ці два. Пару альбомаў мы наогул пісалі дыстанцыйна. Але ў гэтым жніўні мы месяц жылі разам 24/7 і напісалі альбом, дзеля якога сабраліся 6 гадоў таму.

– Чаму пра клуб няма інфармацыі ў інтэрнэце?

Дзіма: Гэта ўсвядомлены выбар. Мы былі такія тыпу загадкавыя бойз – у гэтым была фішка.

Дзяніс: Плюс да ўсяго, мы зусім не ведаем, як быць публічнымі і як гэтым усім займацца.

Даня: Яшчэ мне здаецца, што прычына ў тым, калі мы пачалі рабіць музыку. 19-20 год – каранавірус. А да гэтага часу ўся медыйнсць музыкаў упіралася нават не ў сацсеткі, а ў тое, што яны шмат ездзілі выступаць на розных фестывалях, у тым ліку па-за Беларуссю. А мы проста скіпнулі гэты этап.

– Якія змены перажываў клуб?

Кірыл: Мы некалькі разоў бралі перапынак. Адзін з іх якраз выпаў на момант, калі Дзіма вярнуўся з арміі.

Дзіма: Ага, я выходжу такі зараджаны, як ніколі ў гэтым жыцці. А яны мне: «Ну, Дзім, паходзе трэба адпачыць ад музыкі».

Кірыл: Ну, у агульным я выгарэў пасля выхаду міні-альбома «Ночы» ў 2021 годзе. Мы пісалі яго на адлегласці, і я проста вырашыў часова згарнуць клуб. У 2023 годзе мы проста як-то спісаліся і, будучы зноў на адлегласці, напісалі «Усяму свой час».

– А ці можна сказаць, што вамі рухае шчырае жаданне рабіць музло, а не камерцыя?

Дзяніс: На гэтае пытанне цяжка адказаць шчыра. Мы з пацанамі вырашылі менш думаць і больш рабіць. Проста працаваць, пакуль не атрымаецца. А для чаго і чаму – не ведаю. Хутчэй за ўсё, мы проста не можам не рабіць музыку.

Ад рэдакцыі: Клуб аматараў музыкі – гэта не гурт у звыклым разуменні гэтага слова. Па сутнасці, гэта чатыры самастойныя музыкі са сваімі сольнымі праектамі. Дзіма клёсна адзначыў, што апісаць калектыў можна фразай «творчае аб’яднанне» і «мінскія Бітлз».

Пра новы альбом

– У жніўні вы здымалі дом, каб запісаць там альбом. Раскажыце, як гэта было.

Дзіма: Ідэю зняць дом прапанаваў Кірыл. Мы сядзелі ў кафэшцы пасля канцэрту ў бары «Малады» ў Мінску. Проста падумалі, што было б клёсна зноў сабрацца разам і нешта напісаць, як раней. І я зразумеў, што гатовы кінуць дзеля гэтага працу. Даўно не атрымлівалася прыехаць у Мінск на доўгі час. Даніла таксама ідэю падтрымаў.

Было вельмі цяжка знайсці дом. Нам не хацелі яго здаваць ні за якія грошы. У рэшце рэшт, нам прыйшлося прыкінуцца айцішнікамі і схлусіць, што мы робім свой праект. Магчыма, толькі таму ў нас атрымалася.

Адразу мы хацелі дом за горадам, каб быў лес і прырода. Але ў апошні момант падвярнуўся варыянт у прыватным сектары ў Мінску. І гэта быў дом нашай мары. Мы калі ў яго ўвайшлі, адразу зразумелі – гэта наш, it’s real. Чаго толькі каштавала альтанка з мангалам. Колькі там шашлыкоў было пажарана…

– Як выглядаў ваш дзень?

Дзіма: Раніцай мы ўставалі, я варыў аўсяначку, мы елі, Дзяніс рабіў зарадку. Рыхтаваліся маральна да працы. Да 12 гадзін дня садзіліся за працу. І ўсё ішло так натуральна: у адным трэку па-прыколу засэмплілі голас Дзяніса, у другога ў нас падчас запісу ўпала фана, вырашылі пакінуць гэта ў трэку. І вось так гадзін па 5-6 працавалі. Увечары хадзілі ў кампы гуляць.

Гэта не была проста праца – мы пастаянна тусаваліся, гулялі, каталіся на тачцы, сустракаліся са знаёмымі. Так за месяц і напісалі альбом (і нават трохі больш).

– А што за фішка з французскай мовай у новым альбоме?

Кірыл: Ёсць такі французскі фільм «Нянавісць». У першым прома-відэа альбома якраз манолаг з гэтага фільма. У гэтым фільме ёсць рэчы, якія з усімі намі рэзаніруюць. Напрыклад, візуальны стыль. Вокладка альбома – адсылка на постар гэтага фільма.

У нас у некалькіх трэках ёсць фразы «Усе персанажы выдуманы, любое падабенства з рэальнымі людзьмі выпадковае. Усе дзеянні адбываюцца на вуліцы Міру» – яе мы адразу запісалі па-руску, а потым сваякі знаёмага, якія жывуць у Францыі, запісалі нам пераклад на французскую. Гэта адбылося абсалютна выпадкова, як і многія іншыя спосабы самавыяўлення ў клубе.

Пра новы альбом

– У жніўні вы здымалі дом, каб запісаць там альбом. Раскажыце, як гэта было.

Дзіма: Ідэю зняць дом прапанаваў Кірыл. Мы сядзелі ў кафэшцы пасля канцэрту ў бары «Малады» ў Мінску. Проста падумалі, што было б клёсна зноў сабрацца разам і нешта напісаць, як раней. І я зразумеў, што гатовы кінуць дзеля гэтага працу. Даўно не атрымлівалася прыехаць у Мінск на доўгі час. Даніла таксама ідэю падтрымаў.

Было вельмі цяжка знайсці дом. Нам не хацелі яго здаваць ні за якія грошы. У рэшце рэшт, нам прыйшлося прыкінуцца айцішнікамі і схлусіць, што мы робім свой праект. Магчыма, толькі таму ў нас атрымалася.

Адразу мы хацелі дом за горадам, каб быў лес і прырода. Але ў апошні момант падвярнуўся варыянт у прыватным сектары ў Мінску. І гэта быў дом нашай мары. Мы калі ў яго ўвайшлі, адразу зразумелі – гэта наш, it’s real. Чаго толькі каштавала альтанка з мангалам. Колькі там шашлыкоў было пажарана…

– Як выглядаў ваш дзень?

Дзіма: Раніцай мы ўставалі, я варыў аўсяначку, мы елі, Дзяніс рабіў зарадку. Рыхтаваліся маральна да працы. Да 12 гадзін дня садзіліся за працу. І ўсё ішло так натуральна: у адным трэку па-прыколу засэмплілі голас Дзяніса, у другога ў нас падчас запісу ўпала фана, вырашылі пакінуць гэта ў трэку. І вось так гадзін па 5-6 працавалі. Увечары хадзілі ў кампы гуляць.

Гэта не была проста праца – мы пастаянна тусаваліся, гулялі, каталіся на тачцы, сустракаліся са знаёмымі. Так за месяц і напісалі альбом (і нават трохі больш).

– А што за фішка з французскай мовай у новым альбоме?

Кірыл: Ёсць такі французскі фільм «Нянавісць». У першым прома-відэа альбома якраз манолаг з гэтага фільма. У гэтым фільме ёсць рэчы, якія з усімі намі рэзаніруюць. Напрыклад, візуальны стыль. Вокладка альбома – адсылка на постар гэтага фільма.

У нас у некалькіх трэках ёсць фразы «Усе персанажы выдуманы, любое падабенства з рэальнымі людзьмі выпадковае. Усе дзеянні адбываюцца на вуліцы Міру» – яе мы адразу запісалі па-руску, а потым сваякі знаёмага, якія жывуць у Францыі, запісалі нам пераклад на французскую. Гэта адбылося абсалютна выпадкова, як і многія іншыя спосабы самавыяўлення ў клубе.

Пра новы альбом

– У жніўні вы здымалі дом, каб запісаць там альбом. Раскажыце, як гэта было.

Дзіма: Ідэю зняць дом прапанаваў Кірыл. Мы сядзелі ў кафэшцы пасля канцэрту ў бары «Малады» ў Мінску. Проста падумалі, што было б клёсна зноў сабрацца разам і нешта напісаць, як раней. І я зразумеў, што гатовы кінуць дзеля гэтага працу. Даўно не атрымлівалася прыехаць у Мінск на доўгі час. Даніла таксама ідэю падтрымаў.

Было вельмі цяжка знайсці дом. Нам не хацелі яго здаваць ні за якія грошы. У рэшце рэшт, нам прыйшлося прыкінуцца айцішнікамі і схлусіць, што мы робім свой праект. Магчыма, толькі таму ў нас атрымалася.

Адразу мы хацелі дом за горадам, каб быў лес і прырода. Але ў апошні момант падвярнуўся варыянт у прыватным сектары ў Мінску. І гэта быў дом нашай мары. Мы калі ў яго ўвайшлі, адразу зразумелі – гэта наш, it’s real. Чаго толькі каштавала альтанка з мангалам. Колькі там шашлыкоў было пажарана…

– Як выглядаў ваш дзень?

Дзіма: Раніцай мы ўставалі, я варыў аўсяначку, мы елі, Дзяніс рабіў зарадку. Рыхтаваліся маральна да працы. Да 12 гадзін дня садзіліся за працу. І ўсё ішло так натуральна: у адным трэку па-прыколу засэмплілі голас Дзяніса, у другога ў нас падчас запісу ўпала фана, вырашылі пакінуць гэта ў трэку. І вось так гадзін па 5-6 працавалі. Увечары хадзілі ў кампы гуляць.

Гэта не была проста праца – мы пастаянна тусаваліся, гулялі, каталіся на тачцы, сустракаліся са знаёмымі. Так за месяц і напісалі альбом (і нават трохі больш).

– А што за фішка з французскай мовай у новым альбоме?

Кірыл: Ёсць такі французскі фільм «Нянавісць». У першым прома-відэа альбома якраз манолаг з гэтага фільма. У гэтым фільме ёсць рэчы, якія з усімі намі рэзаніруюць. Напрыклад, візуальны стыль. Вокладка альбома – адсылка на постар гэтага фільма.

У нас у некалькіх трэках ёсць фразы «Усе персанажы выдуманы, любое падабенства з рэальнымі людзьмі выпадковае. Усе дзеянні адбываюцца на вуліцы Міру» – яе мы адразу запісалі па-руску, а потым сваякі знаёмага, якія жывуць у Францыі, запісалі нам пераклад на французскую. Гэта адбылося абсалютна выпадкова, як і многія іншыя спосабы самавыяўлення ў клубе.

Пра новы альбом

– У жніўні вы здымалі дом, каб запісаць там альбом. Раскажыце, як гэта было.

Дзіма: Ідэю зняць дом прапанаваў Кірыл. Мы сядзелі ў кафэшцы пасля канцэрту ў бары «Малады» ў Мінску. Проста падумалі, што было б клёсна зноў сабрацца разам і нешта напісаць, як раней. І я зразумеў, што гатовы кінуць дзеля гэтага працу. Даўно не атрымлівалася прыехаць у Мінск на доўгі час. Даніла таксама ідэю падтрымаў.

Было вельмі цяжка знайсці дом. Нам не хацелі яго здаваць ні за якія грошы. У рэшце рэшт, нам прыйшлося прыкінуцца айцішнікамі і схлусіць, што мы робім свой праект. Магчыма, толькі таму ў нас атрымалася.

Адразу мы хацелі дом за горадам, каб быў лес і прырода. Але ў апошні момант падвярнуўся варыянт у прыватным сектары ў Мінску. І гэта быў дом нашай мары. Мы калі ў яго ўвайшлі, адразу зразумелі – гэта наш, it’s real. Чаго толькі каштавала альтанка з мангалам. Колькі там шашлыкоў было пажарана…

– Як выглядаў ваш дзень?

Дзіма: Раніцай мы ўставалі, я варыў аўсяначку, мы елі, Дзяніс рабіў зарадку. Рыхтаваліся маральна да працы. Да 12 гадзін дня садзіліся за працу. І ўсё ішло так натуральна: у адным трэку па-прыколу засэмплілі голас Дзяніса, у другога ў нас падчас запісу ўпала фана, вырашылі пакінуць гэта ў трэку. І вось так гадзін па 5-6 працавалі. Увечары хадзілі ў кампы гуляць.

Гэта не была проста праца – мы пастаянна тусаваліся, гулялі, каталіся на тачцы, сустракаліся са знаёмымі. Так за месяц і напісалі альбом (і нават трохі больш).

– А што за фішка з французскай мовай у новым альбоме?

Кірыл: Ёсць такі французскі фільм «Нянавісць». У першым прома-відэа альбома якраз манолаг з гэтага фільма. У гэтым фільме ёсць рэчы, якія з усімі намі рэзаніруюць. Напрыклад, візуальны стыль. Вокладка альбома – адсылка на постар гэтага фільма.

У нас у некалькіх трэках ёсць фразы «Усе персанажы выдуманы, любое падабенства з рэальнымі людзьмі выпадковае. Усе дзеянні адбываюцца на вуліцы Міру» – яе мы адразу запісалі па-руску, а потым сваякі знаёмага, якія жывуць у Францыі, запісалі нам пераклад на французскую. Гэта адбылося абсалютна выпадкова, як і многія іншыя спосабы самавыяўлення ў клубе.

Пра працу з Sony Music

– Вы казалі, што музыка гурта – гэта нешта «простае» і «попсавае». Чаму так?

Кірыл: Так раней і было. У асноўным нашу музыку слухалі дзеля прыпеваў, у якіх спявалася нешта ў фармаце «я кахаю цябе, давай палятаем». Мне нават у жарт казалі, што калі памяняць рэпераў на куплетах і прыпевах, ніхто розніцы не пачуе. Куплеты былі па сутнасці філерамі. Але ў новым альбоме мы зламалі гэты канцэпт. Цяпер куплеты і прыпевы аднолькава важкія і самастойныя. І я вельмі рады нарэшце паказаць усім, што калі з клуба прыбраць хоць кагосьці – клуба не будзе.

– Раскажыце пра досвед супрацоўніцтва з Sony Music.

Кірыл: Я дасылаў трэк «Дура» іхняму менеджэру па дыстрыб’юцыі. Ён мне напісаў, што трэк фігня, і яны яго не возьмуць. Цяпер на трэку больш за мільён праслухоўванняў. Не ведаю, ці магу я нешта казаць пра Sony Music. Скажу толькі, што major лэйблы – гэта страшна. Гэта было проста велізарнае расчараванне.

Пра канцэрт у Беларусі

– Вы пазіцыянуеце сябе як беларускіх музыкаў?

Даня: У новым альбоме мы вельмі ясна адказалі на гэтае пытанне – практычна ў кожным трэку мы гэта падсвечваем.

невідавочны заклік паслухаць альбом

– У канцы кастрычніка вы паедзеце ў Маскву і Піцер з прэзентацыяй новага альбома. Чаму вырашылі не рабіць канцэрт у Мінску?

Кірыл: Дакладна не таму, што не хочам. Прычына толькі ў тым, што ў нас няма музычнай індустрыі і прыдатных нам пляцовак.

Дзяніс: У Беларусі ты альбо nkeeei і выступаеш у Prime Hall, альбо ты андерграўнд-гаўняр і выступаеш у Beer&Wine. На 200-300 чалавек падабраць пляцоўку вельмі цяжка.

Пра музычныя густы і натхненне

– А што самі слухаеце? Чым натхняецеся?

Дзяніс: Radiohead, fakemink падабаецца ў апошні час. Я наогул што заўгодна магу слухаць, любы жанр. Ну і тэксты важныя. Наогул, мы ўсім клубам абажаем альбом «Blonde» Фрэнка Оўшэна.

– Ці можна сказаць, што гэты альбом натхніў музыку клуба?

Дзяніс: Не, вядома. Муха на сцяне больш натхніла, чым чужлая музыка.

Даня: Гурт postoyanno – топ 1. Нядаўна натыкнуліся на хлопца – мц жесткое ограничение. Таксама рэкамендую. Яшчэ ёсць круты чалік – avenuepluggg. Любімы альбом, напэўна, Баста, GUF – «2010».

Дзіма: Хутка зіма, а я зімой заўсёды пераслухоўваю ATL, Mnogoznaal і ўсе раннія альбомы Thomas Mraz. Наогул люблю ўсякі тэкстацэнтрычны рэпчык. Яшчэ люблю гурт Сёстры.

А далей Дзіма падзяліўся з намі душэўнай гісторыяй пра тое, як ён служыў у арміі і пастаянна ганяў у галаве музыку Сясцёр. Проста паслухаць песні магчымасці не было – што запомніў, пад тое і настальгуй па жыцці грамадзянскім. А ўжо пасля службы Дзімы хлопцы выступалі на фестывалі FLEUR у Маскве. Сёстры там таксама спявалі, і пад песню «Агні» Дзіма канчаткова пранікся ўсімі магчымымі пачуццямі. Няхай цяпер хтосьці толькі паспрабуе сказаць, што ў рэпераў няма сэрца.

БЛІЦ

– Галоўнае дасягненне клуба?

– Не здохлі.

– За кім з беларускай сцэны сачыце?

– Трыкі. смяюцца

postoyanno, Lightmyfire Orchestra Service, СОЮЗ, Макс Корж.

– З кім хацелі б фіт?

– Скриптонит, СОЮЗ і Saluki.

– Чым адрозніваецца новы альбом ад старых?

– Гучаннем, панчамі, прадакшнам. Гэта шчырасць, ісціна. Тое, як мы хацелі бачыць клуб.