Падтрымаць нас

Наш часопіс

Першы глянец пра беларускую музыку. Афармляйце перадзамову.

Перайсці
Magazine cover

«Нас насілі на руках»: Elis’Ladder пра тур па дзевяці гарадах Кітая

Інтэрв'ю Elis’Ladder

interviewer

:

@nebarakaa

Eli’s Ladder — беларускі shoegaze / midwest emo гурт з Варшавы. Вета (фронтвумен, гітара і вакал), Дзіма (перкусія), Паша (гітара) і Рома (бас-гітара) выпусцілі свой першы EP у 2024 годзе, а ўжо ў 2026-м ім прыйшла вестачка з Кітая — запрашэнне выступіць з канцэртамі ў 9 гарадах Паднябеснай. Нам удалося даведацца пра гэты досвед з першых вуснаў.

— Вы толькі вярнуліся з тура па Кітаі, і для большай часткі гурта гэта першы падобны досвед. Як вам?

Вета, вакал і гітара: Проста above усе expectations, максімальна. І па людзях, і па арганізацыі. І ўвогуле іншая культура, іншыя людзі, мы проста сутыкнуліся з нейкім іншым светам. Людзі, якія з намі працавалі і з кім мы там размаўлялі, усе такія няшкі і прыкольныя, я ўвогуле ўкрашылася ў кітайцаў.

— Як пра вас увогуле даведаліся ў Кітаі?

Вета: Мы даведаліся, што нас слухаюць у Кітаі, толькі калі нам напісалі арганізатары і паклікалі ў тур. Мы спачатку падумалі, што гэта нейкі скам, але потым ужо, калі пачалі ўсё гэта чэкаць, даведаліся, што там сапраўды нас слухаюць.

Дзіма, перкусія: А за год да прапановы адыграць тур нам напісаў чувачок з Кітая з прапановай выпусціць там нашы касеты.

— Як вам працавалася з камандай мясцовых арганізатараў/к?

Дзіма: Яны да гэтага ўжо вазілі рускамоўныя калектывы. То бок у іх ужо ёсць пэўны досвед з такімі хлопцамі, як мы. З андэрграўнднымі чувакамі, якіх у сябе на радзіме не тое каб вельмі моцна ведаюць, але ў якіх ёсць слухачы ў Кітаі.

Паша, гітара: Важна сказаць, што арганізатары ніяк не абмяркоўвалі, што мы будзем рабіць, як будзем выглядаць на сцэне і гэтак далей. Але вельмі цікавіліся, чаму мы не п’ём перад канцэртам. «Можа, вы вып’еце паболей, каб спакайней сябе адчувалі?» Вельмі перажывалі, што мы зараз выйдзем з каменнымі тварамі, адстаім і сыдзем.

Рома, бас-гітара: Усе квіткі, жыллё, ежа – усё гэта рабіў букінг.

Дзіма: У нас была ўзрушаючая каманда, насамрэч. Проста ахерэнная. І такога п*здатага гуку, як там, нам нідзе яшчэ не рабілі. Вельмі лёгка было працаваць.

Вета: І нам нават не трэба было нешта прыдумляць, нешта нарульваць. Яны нам усё неабходнае давалі.

Паша: Паказальны момант быў, калі мы ўсе захварэлі. Нам цягам 15 хвілін даставілі абсалютна ўсе лекі, якія мы толькі прасілі.

Рома: І заўважце, ёсць карэляцыя: я больш за ўсіх піва піў. І менш за ўсіх хварэў. І больш піва піў. І менш таблетак піў. Думайце. Супадзенне?

— Колькі каштавалі квіткі і як ішлі продажы?

Паша: У нас амаль усюды было прададзена больш за 80% квіткоў. Самі пляцоўкі былі разлічаныя прыкладна на 300–500 чалавек. Кітайцы, дарэчы, абураліся, што квіткі былі дарагія адносна іх цэнавых чаканняў. Самы дарагі каштаваў прыкладна 130 злотых (заўв. рэд.: ≈33 долары).

Першы канцэрт прайшоў ну вельмі добра. Настолькі, што мяне там натоўп насіў на руках, што ўвогуле нонсэнс. Пасля гэтага яны быццам бы яшчэ больш пачалі пісаць у RedNote (заўв. рэд.: кітайская сацыяльная сетка), і продажы квіткоў на астатнія канцэрты пайшлі яшчэ лепш.

— Як рэагавала мясцовая публіка? Атрымлівалася ўзаемадзейнічаць з натоўпам?

Рома: Мы не супердасведчаныя менавіта ў плане ўзаемадзеяння з натоўпам, асабліва на такіх пляцоўках. Часцей за ўсё Паша прыдумваў якую-небудзь х*йню, маўляў, давайце паспрабуем. Мы спрабуем. Гледачы падхопліваюць і робяць. Мы такія: «О, спрацавала». Пад канец тура мы ўжо накруцілі інтэракцыю ледзь не на кожны трэк.

Калі ты ім скажаш: «Го слэміцца», яны такія: «А, мы слэмімся» — і пачынаюць так адрывацца, што літаральна зносяць мне бас-гітару. Калі мы схапілі гэтую фішку, усё ўвогуле пайшло як па масле. Пад канец мы прыдумалі прысесці, яны такія: «Базара ноль», прыселі, скокнулі, і літаральна прабілі столь. Давялося потым аднаго хлопца з-пад столі выцягваць.

Дзіма: Яшчэ адна інтэракцыя — наша фішачка для Кітая, якую мы падрыхтавалі загадзя.

Вета: У кітайскага гурта yourboyfriendsucks ёсць песня «Сталіца Польшчы — Шанхай» (波兰首都是上海). І мы хацелі сыграць гэтую песню менавіта ў Шанхаі. Але гэта таксама вельмі зафорсілася, таму што кітайцы любяць гэтую песню, асабліва ў такой андэрграўнднай эма-тусоўцы. Яны яе памятаюць, хоць гурт ужо распаўся. І тым больш мы прыехалі з Польшчы і спяваем песню «Сталіца Польшчы — Шанхай». У выніку мы гралі гэты кавер амаль на ўсіх канцэртах.

Дзіма: І асабліва класна, што хлопцы з гурта yourboyfriendsucks пра гэта даведаліся і перадалі нам вельмі мілую запісачку, стыкеры і касеты. Гэта было прам вельмі прыемна.

— Ці быў час крыху пагуляць па гарадах?

Рома: Гэта быў поўны трэш, нічога не паспяваеш. Прыехаў у гатэль, пакакаў і памчаў у клуб на таксі. На саўндчэк паўтары гадзіны, і толькі потым можаш пагуляць паўгадзіны-гадзіну. І ўсё, адразу на сцэну.

Дзіма: У туры я быў адзіным, хто знаходзіў час на нейкі sightseeing. І тое, каб усё паспець, я спецыяльна стараўся раней легчы спаць, раней устаць. Але глабальна, каб вось прам свабодна пагуляць і нешта паглядзець, у нас быў час толькі ў Пекіне і Шанхаі.

Вета: Прыкольная сама канцэпцыя такіх гарадоў, дзе ў адным горадзе жыве ў два разы больш людзей, чым ва ўсёй Беларусі. І класна было бачыць такую дыджыталізацыю паўсюль. Робаты дастаўляюць ежу, заказваеш любую лухту — яна прыедзе да цябе ўжо праз гадзіну. Нават бабуля, якая прадае кукурузу на вуліцы, прымае ўсякія Alipay і QR-коды.

«Насельніцтва Гомеля – гэта прыкладна столькі, колькі жыло з намі ў адным шанхайскім гатэлі»

Паша

Дзіма: У нас так супала, што ў самых прыгожых гарадах зала чамусьці была даволі стрыманай, а ў самых дзіўных, з якімі мы спачатку не супалі па вайбе, канцэрты былі поўны раз’*б.

Паша: Па адчуваннях, у Шэньчжэні і Нанкіне публіка з намі менш за ўсё ўзаемадзейнічала. У Нанкіне ў мяне яшчэ струна 2 разы лопнула за сэт. Калі са сцэны сыходзілі, быў нейкі мінус вайбік.

Потым наш гукарэж растлумачыў, што ў гэтых гарадах проста крыху іншая публіка і людзі там па-свойму кайфуюць ад канцэртаў. І на signing session да нас падыходзіла шмат людзей і казалі, што ім шалёна спадабалася, на RedNote нехта нават напісаў: «Найлепшы канцэрт у маім жыцці». Так што не магу сказаць, што канцы былі прам хрэновымі, але досвед быў вельмі нязвыклы.

А з улікам таго, што Eli’s Ladder пазіцыянаваўся як выключна shoegaze band, там ніхто не чакаў, што будзе так весела. Гэта ўвогуле парадокс Eli’s Ladder, як быццам. Мы павінны граць спакойна, міла, а мы прыходзім з энергіяй, патрабуем энергіі, і калі нам адказваюць узаемнасцю — атрымліваецца класны канцэрт.

Рома: Падчас аднаго з канцэртаў я падумаў: развяду іх на піва. Я тады не ведаў, што піва яны не п’юць на канцэртных пляцоўках, што там яно не прадаецца. І я думаў: зараз спытаю, што вы п’яце, і хто-небудзь з залы мне піва перадасць. Далей цяжкасці перакладу, і ў выніку чувак праз усю залу нясе мне гарбату. Халодную. Я адпіваю — гэта проста гарбата. Але яна была смачная.

Паша: Мы адыгралі 38 хвілін, у нас застаецца тры трэкі да канца, а мы павінны граць 90 хвілін. Нам кажуць: «Хлопцы, трэба збавіць тэмп, трэба нешта зрабіць». І тут Рома пачынае заганяць пра гарбату, і на гэта сышло, мне здаецца, хвілін 10, каб папіць і абмеркаваць гэтую гарбату. І пасля гэтага нам пастаянна на канцэртах пачалі перадаваць гарбату. Розныя аб’ёмы, у нейкі момант я налічыў, што сумарна нам прынеслі недзе 11 літраў. Пасля гэтага я проста перастаў лічыць, таму што ўжо было немагчыма.

— У вас былі фота- і аўтограф-сесіі. Як гэта было арганізавана?

Рома: Фанаты пасля абсалютна кожнага выступу, шалёна зараджаныя, шалёна шчаслівыя, прыходзілі на signing/photo session (заўв. артыста: на кожны канцэрт прадаваліся асобныя квіткі на такую сесію, крыху даражэй). Уяві: ты ідзеш на канцэрт, нясеш артысту падарунак і яшчэ даплачваеш за signing session.

Дзіма: Я чакаў, што на кожнай такой session будзе чалавек 15 максімум. Але яны выстрайваліся ў вялізныя чэргі. Signing session у нас у сярэднім займаў хвілін 40-45.

Вета: Яны заўсёды вельмі мілыя, прыносілі кучу падаруначкаў. Аднойчы чувак сказаў, што ў яго дзень нараджэння, і Рома нават праспяваў яму песню са сцэны. А яшчэ адзін прынёс нам пачак цыгарэт, на кожнай з якіх было напісана «Never Knows Best». Хто глядзеў FLCL — зразумее адсылку.

Паша: У Гуанчжоу быў чувачок, які не паспяваў ці то праз працу, ці то яшчэ праз нешта на канцэрт, але спецыяльна прыехаў на signing session. Нам было шалёна прыемна. Я яшчэ пайшоў з ім пакурыць цыгарэту, паразмаўляць. Вельмі ўдзячная публіка.

— Ці ўдалося вам нешта зарабіць, акрамя гісторый і досведу?

Дзіма: Скажу так: мы зарабілі… нашмат больш, чым за любы канцэрт у Польшчы. Самы вялікі ганарар у Польшчы ў нас быў 720 злотых (заўв. рэд.: ≈182 долары), 200 з якіх пайшлі на барабаны. Там было дакладна больш. Плюс нам яшчэ капаў працэнт з продажу мерчу, што таксама адыграла сваю ролю.

Паша: Кватэру ў Варшаве не здымеш, але парадаваць сябе цукеркамі дакладна можна.

— Што самае класнае запомнілася з гэтай паездкі?

Дзіма: Мой любімы момант з Пекіна. Калі мы расстаўляліся на саўндчэку, там была жанчына ад клуба, якая дапамагала нам усё расстаўляць. І яна выглядала шалёна сурова, з вельмі сур’ёзным тварам. Я думаў, што яна намі незадаволеная.

У нейкі момант канцэрта на песні «toy box», пад якую ў нас заўсёды скача ўся зала, я паварочваюся і бачу, як за шырмай каля выхаду на сцэну гэтая жанчына скача разам з усім натоўпам. І адчувалася гэта супер. Я падыходжу да яе пасля выступу, кажу: «Я бачыў, ты скакала, гэта было ах*енна». Яна мне кажа: «Так, класна, але нікому не расказвай».

Паша: Для мяне хайлайт — гісторыя Дзімы, як ён а другой гадзіне ночы пайшоў пакурыць на вуліцу без запальнічкі. А яму чувакам, у якіх ён папрасіў запальнічку, і піва налілі, і локшыны прынеслі, і цыгарэт надавалі, і паразмаўлялі.

Дзіма: І самы п*здаты момант — калі я толькі дакурваю цыгарэту, збіраюся тушыць, а чувак мне ўжо другую ў рот устаўляе.

— А што не спадабалася?

Вета: Ферментаваны тофу. Смярдзіць проста як шкарпэткі старога дзеда, і на смак дакладна такі ж. Мы з Пашам нават не змаглі яго пражаваць.

Паша: А Рома з’еў проста ўвогуле не адрываючыся, яму спадабалася.

— Паедзеце яшчэ з турам у Кітай?

Рома: Вельмі хацелася б, калі нас паклічуць. Абавязкова паедзем.